بهاء الدين محمد بن مؤيد بغدادي

169

التوسل إلى الترسل ( فارسى )

عرضه داشته مىشود ، و از حضرت ربّانى مزيد آن دولت كه موجب استظهار دوستان باشد « 1 » باتفاق سعادت ملاقاتى « 2 » كه آرزوى ديرينه و مطلوب قديم است استدعا مىافتد ، و چشم انتظار بر راه كرامت اجابت است ، ميسر باد . اين تحيت اول شهر ربيع الأخر « 3 » تحرير مىافتد ، و به حمد الله تعالى جريان مصالح اين جانب بر منهج مرام است و ورود وفود فضل ربّانى درين حضرت بر دوام ، و از اقاصى و اطراف ممالك « 4 » اخبار سكون و استنامت « 5 » متواصل و احوال دولت را اطراد و استقامت شامل ، و آثار نجاح بر چهرهء اغراض ظاهر و مستبين فلله الحمد رب السموات و رب الأرض و رب « 6 » العالمين ، و بعد فضل الله ابن حسن اتفاق از « 7 » نتيجهء يمن وفاق آن مجلس شناخته مىآيد ، و اين مواهب جسيم ثمرهء موالات آن جناب « 8 » كريم دانسته مىشود ، در زيادت باد . مدّتى است تا امير اخص رشيد الدين - كه بزينت ذكاء « 9 » طينت و نقاء « 10 » سيرت متجلى « 11 » است و در معرفت دقايق خدمت ملوك و شرايط اداء رسالت بغايت مهتدى « 12 » - بدين جانب رسيده است ، و خطاب گرامى - كه معانى نفيس آن انيس دل گردد و روحرا « 13 » ارتياح و سينه را انشراح افزايد - رسانيده ، و رسالات « 14 » و مهمات كه متحمل و متكفل آن بود بعبارتى هرچه رايق‌تر و طريقى هركدام لايقتر گزارده ، و حسن اطلاع مستودعات مطاوى و مستبدعات فحاوى آن را حاوى گشته ، يك چندى از لطف محاورت او - بنشر « 15 » مكارم اخلاق آن مجلس مشحون بود و بذكر آثار مآثر آن برادر مقرون - حظ استرواح « 16 » و استيناس استيفا كرده آمد ، و از آن صدق لهجت بهجت تمام حاصل شد . درين وقت چون رايد هواى آن حضرت بر صحن سينهء او اجتياز « 17 » كرد

--> ( 1 ) است . ( 2 ) ملاقات . ( 3 ) الأول . ( 4 ) مملكت . ( 5 ) و استقامت . ( 6 ) رب . ( 7 ) سا . ( 8 ) جانب . ( 9 ) زكاء ( بفتح اول بمعنى پاكيزگى ) . ( 10 ) و بقاء . ( 11 ) متحلى . ( 12 ) متمدى ( ظ ، متملى - بمعنى بهره‌مند ) . ( 13 ) روح را . ( 14 ) و رسالت . ( 15 ) كه بنشر . ( 16 ) ش ، خوشى . ( 17 ) اختيار ( ش ، اجتياز بمعنى گذشتن و عبور كردن است ) .